Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009

Κατάδικος-Ενδελέχεια

Σας αφήνω με τον άνεμο...
Που εκεί στον Λυκαβητό παίρνει φωτιά..

Παρόλο που δεν μπορώ να διακρίνω αγαπημένο στίχο,μου αρέσει ιδιαίτερα το ρεφραιν και η αλλαγή της μουσικής..!
Ωραία ,ωραία.Θα διαλέξω στίχο.
"Χωρίζω έτσι τη ζωή απ' τη ζωή μου
κι έχω γι' αντάλλαγμα μια όψη σιγουριάς,
μα κάθε νύχτα συναντώ μες στο κορμί μου,
έναν κατάδικο στη θέση της καρδιάς."

Και οι υπόλοιποι στίχοι(μαζί με τον αγαπημένο)

Αγγίζω πρόσωπα που χάνονται τη νύχτα,
μιλώ σε σώματα που σβήνουν την αυγή
κι ενώ δε νιώθω ούτε χαρά ούτε και πίκρα
ζητώ και παίρνω μιαν ανάσα σαν κραυγή.

Κι είναι μετά που παίρνει ο άνεμος φωτιά
κι είναι μετά που παίρνει ο άνεμος φωτιά
και σαν ομίχλη αγκαλιάζει το φεγγάρι.

Κρατώ τα σχήματα και χάνω την ουσία,
μοιάζω με πλαστικό τοπίο - τι να πω.
Κάποτε γίνομαι θεός, πότε θυσία
κι όμως δεν έμαθα ακόμα ν' αγαπώ

Κι είναι μετά που παίρνει ο άνεμος φωτιά
κι είναι μετά που παίρνει ο άνεμος φωτιά
και σαν ομίχλη αγκαλιάζει το φεγγάρι.

Χωρίζω έτσι τη ζωή απ' τη ζωή μου
κι έχω γι' αντάλλαγμα μια όψη σιγουριάς,
μα κάθε νύχτα συναντώ μες στο κορμί μου,
έναν κατάδικο στη θέση της καρδιάς.


Καλή ακρόαση.!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σιγά σιγά μαζευόμαστε!